-मनोज काफ्ले "मनसुन'





नागबेली चाला तिम्रो बादल सरि केशदेखि
लुकाएको मायांपनी पोखिदियें गीत लेखि
गीत मा म रम्न थालें गीतैमा म हांसिदियें
छड्के नजर हेरेउ र त चोखो मायाँ गांसिदियें




निरासामा कतिबिते एक्लै कटे रात हरु
अनायेसै दुखिदिन्थ्यो मुटु छुटथे साथहरु
तिम्रो गीतको भाकाले त फर्की फर्की हांसिदियें
छड्के नजर हेरेउ र त चोखो मायाँ गांसिदियें




तगारो म कुरी बसें बनपाखा पर्खिबसें
आउछौ तिमी भनि तिमी हिड्ने बाटो बसें
लजालु ति नयन भित्र लुकेर म हांसिदियें
छड्के नजर हेरेउ र त चोखो मायाँ गांसिदियें




स्याङ्गजा नेपाल
हाल कुवैत

-बिष्णु "निश्चल"



काँडाहरु पन्छाएर फुल्न गाह्रो भयो
साच्चै भनौ तिम्रो मायाँ भुल्न गाह्रो भयो



परेली झैँ बनी दिन्छेउ आँखा ओरीपरी
अँधेरीमा चन्द्रमा झैँ खुल्न गाह्रो भयो



विवशतामा दुइ किनारा बनेपनी हामी
बैगुनका पहाडहरु चुल्न गाह्रो भयो



अब हाम्रो केही बर्ष मिलन हुन्न सानी
विरहले फाटेको मन सुल्न गाह्रो भयो



सिन्धुपलान्चोक - नेपाल
हाल- कुवैत

संतोष काफ्ले 'स्पन्दन '


स्यांग्जा नेपाल


कामखोजीमा बालक रुन्छ शहरमा

रोएको धुन कसले सुन्छ शहरमा


अध्यारोमा अगाडी बाटो छैन उसको

खाली हात पुर्पुरोमा हुन्छ शहरमा



भविस्य निर्माणमा लागि पर्दा उसले

पाइन्छ कि कतै आशा बुन्छ शहरमा



बगाएर पसिना जहान पाल्नेको

तै पनि राम्रै सपना बुन्छ शहरमा



मोति बटुली उसको कसले किन्न सक्छ ?

मुहार भरी आँशुले धुन्छ शहरमा

उषा खड्का "अन्जान" (अबुहालिफा,कुबेत)

महान थियौ देबकोटा                                                            

नेपाली साहित्य फाटमा

चम्केका थियौ,

धुर्ब तारा झै

लक्ष्मीका भक्त भए पनि

सरस्वतीका प्रसाद थियौ तिमी । ।



अब त तिमी जस्तो

महाकबिलाई नेपाली आमाले

जन्म दिन छडीसकिन

लाग्छ बिर्सें जस्तो छ

लाग्छ अब साहित्य

सेलाए जस्तो छ। ।



साहित्य जगतले तिमीलाई

गर्छ सम्झना एक दिन

३६४ दिन भुलेकै छ

अब त आउने पिडीले

सम्झलान या नही

गर्ब मै छ । ।



शिक्षा क्षेत्रलाई सम्हालेकै थियौ

कोट खोली गरीबलाई दिएकै थियौ

चुलो धुवाउने ब्यब्स्था गरिदिएकै थियौ

नखाएर पनि खुवाएकै थियौ

लक्ष्मी कै दिन जन्मे पनि

दरिद्र भएर भाचेकै थियौ । ।



भुडिमा चुवा दौडिए पनि,पटुका बाधेर

साहित्य लेख्न भ्याएकै थियौ

मदन भोट गए पनि

मुनालाई सम्हालेर राखेकै थियौ

बाच्नु पथ्यो तिमी अझै

भर्नु पर्थ्यो ढुकुटी पुरै । ।



आधुनिक कबिका हुलमा

तिमी हराएका छौ

तिम्रा काब्य महा काब्य

ढुसी लागि सकेका छन्

सम्रक्षण गर्न सबैले भुलेका छन

ईतिहास बनेका छौ मात्र किताबमा । ।



बहिस्कार गरे तिम्रा कृतिहरु

नब आगनमा थेचारिए तिम्रा महानताहरु

बरालियो साहित्य जगत

मियो छैन घुम्छन यताउती

सुरुवात नभै गन्तब्य । ।



फर्काइ दिए हुन्थ्यो

ति देबाकोटा फेरी

सम्हालिदिए हुन्थ्यो

यो संकटलाई फेरी एक पटक

ब्युझाइ दिए हुन्थ्यो

साहित्य जगतलाई। ।





रातो रात भए पनि

साहित्य भन्डार भरेकै थियौ

मोटा पातला दर्जनौ

पुस्तक लेखेकै थियौ

साहित्य जगतका बुज्रुक

भिस्म पितामह थियौ तिमी । ।