प्रस्तुत गजल श्री तोयानाथ उपेक्षित लाइ समर्पण गर्दछु



गजल


कहिले विगत गुनेर रोएँ
कहिले भविष्य बुनेर रोएँ ।



रोएँ आजम धेरै दिनपछी
तिम्रो तश्बिर चुमेर रोएँ ।



कमलो मन रुवाएर गयौ
तिम्रा बचनहरु उनेर रोएँ ।



रम्दै जम्दै बितेका दिनहरु
तिमिले अपेक्षा चुनेर रोएँ ।




भाईभाई फुटे रुन सकिन
तिमी फुटेको सुनेर रोएँ ।



मनसुन
रचना ११ अप्रिल २०११

दोधारे भो जिन्दकी पछुतो त हुन्न होला
गन्तब्य नहुदामा पतित त हुन्न होला
दिशाहिन हुदाखेरी सानो त म हुन्न होला
दोधारे यो जिन्दकिलाई प्रयोग कल्ले गर्छ होला ।



साथ पनि कस्तो रह्यो साथ कसलाई दिने होला
एक को साथ दिदाखेरी अर्को लाई के भन्ने होला
समाजले सोध्दाखेरी जवाफ के दिने होला
दोधारे यो जिन्दगीलाई निकाश कस्ले दिने होला ।



दिनहरु उराठ भए रात कस्ता आउछान होला
शुभ चिन्तक,बिपक्षिले गीत कस्ता गाउछन होला
नदिका त दुई किनरा आफ्ना आफ्ना हुन्छन होला
दोधारे यो जिन्दगी धरातल बिहिन हुन्छ होला ।



जुटेको यो साथ भित्र मन किन कुड्योहोला
लक्ष्य एउटै बोकेकाथ्यो विचार किन टुड्योहोला
स्वार्थको भाव हुँदा बिचार त्याहा डड्योहोला
दोधार यो जिन्दगीको गन्तब्य कहाँ हुन्छ होला ।

तपाईहरु कहिल्यै रुनु भएको छ आज म साँच्चीकै रोए रुनुमा त मजा रैछ ।


जीवनमा पहिलो पल्ट

दिल खोलेर रोए

मनमा भका पिडा व्याथा

आँशुले नै धोए ।



अतित संझी जीवनमा

...
मन भूलाउन रोए

शिरानीमा आँशु पोखि

दिल खोलेर रोए ।।





भक्कानियो मन फेरी

डाँको छोडी रोए

जीवनको नियतिलाई

नियालेर रोए ।





जीवनको उतार चढाब

नियालेर रोए

रुनुमा त मजा रैछ

वल्ल थाहा पाए ।।





हाँसो रोदन जीवनका

उपहार पाए

जीन्दगीलाई संझि संझी

एकान्तमा रोए ।



मनको बोझ हटाउन लाई

रुनु सम्म रोए

टेलीफोनमै भए पनि

आफ्नै सँग रोए ।।

गजल




नबुझ्ने समाज बुझाउन सकिएन कसैगरी
किनारा भएन जिवन बग्यो खोला सरी ।



एक्लो भएछु आज ठुलो यो शहरमा म त
बाध्यता यो दोधारमा उनी गईन् खोला तरी ।



अधुरो भए सधैं जिवनका लक्ष्यहरु सारा
सपना यो तिम्रो अपांङ्ग मायाँ जालमा परी ।



बगीरहे भावना संग आँफैमा एक्लिएर सधैं
थप्यो ब्यथा दुखी रह्यो भित्री मुटु भरी ।



कुवेत

गजल





उधैं गति उधैं मति ओरालियो जिवन फेरी
हुरी चल्यो हावा सगै बतासियो जिवन फेरी ।



प्रतिक्षामा रोशनीको बिते रातको सबै प्रहर
प्रभातमै ग्रहण लाग्यो अंध्यारियो जिवन फेरी ।



आकांक्षा त्यो जिन्दगीलाई हराभरा कनाउने
नियतीको खडेरीले उजाडियो जिवन फेरी ।



हाँस्ने नाँच्ने सफलतामा सपनै त भयो अब
विपनीको विफलतामा उराठियो जिवन फेरी ।



ज्यानको बाजी लगाएर आसको खेती गोडमेल गर्न
फर्कि आयो बगरमा अभागी यो जिवन फेरी ।



कुवेत